Koop dit boek op Bol.com

Chronicles: Volume One
1 stemmen
Niveau:
GENRE: autobiography THEMA: art
Tagged on:                 



Boekbeschrijving

Chronicles: Volume One

Het begin

Lou Levy, top man of Leeds Music Publishing company, took me up in a taxi to the Pythian Temple on West 70th Street to show me the pocket sized recording studio where Bill Haley and His Comets had recorded ‘Rock Around the Clock’ – then down to Jack Dempsey's restaurant on 58th and Broadway, where we sat down in a red leather upholstered booth facing the front window.
Lou introduced me to Jack Dempsey, the great boxer. Jack shook his fist at me.
‘You look too light for a heavyweight kid, you'll have to put on a few pounds. You're gonna have to dress a little finer, look a little sharper – not that you'll need much in the way of clothes when you're in the ring – don't be afraid of hitting somebody too hard.’
‘He's not a boxer, Jack, he's a songwriter and we'll be publishing his songs.’
‘Oh, yeah, well I hope to hear 'em some of these days. Good luck to you, kid.’
Outside the wind was blowing, straggling cloud wisps, snow whirling in the red lanterned streets, city types scuffling around, bundled up – salesmen in rabbit fur earmuffs hawking gimmicks, chestnut vendors, steam rising out of manholes.
None of it seemed important. I had just signed a contract with Leeds Music giving it the right to publish my songs, not that there was any great deal to hammer out. I hadn't written much yet. Lou had advanced me a hundred dollars against future royalties to sign the paper and that was fine with me.

^ Terug naar boven



Algemeen

Bob Dylan is in New York waar hij een bestaan als singer-songwriter probeert op te bestaan. Hij vertelt waar hij woont in 1961, wie zijn vrienden zijn daar in Greenwich Village in Manhattan, naar welke artiesten hij luistert en hoe hij zijn eerste contract afsluit.
Langzamerhand komen we meer te weten over de mysterieuze artiest die als Robert Zimmermann, als kind van Joods-Russische immigranten in Hibbing, Minnesota, opgroeide, waar hij een anonieme en onopvallende jeugd had. Het verhaal vertelt verder hoe hij gegrepen wordt door de zwarte jazz en blues en hoe hij eeuwenoude folksongs probeert nieuw leven in te blazen. Dylan vertelt openhartig over de mythen die hij rond zijn eigen leven heeft verzonnen. Dat jaar – het is dan 1961 – eindigt met een bescheiden succes: Dylan mag zijn eerste album opnemen.
In latere hoofdstukken schrijft Bob Dylan over een paar minder succesvolle jaren en albums: ‘New Morning’ (1970) en ‘Oh Mercy’ (1989). Via artiesten in 1970 – van The Band – en in 1989 – Bono van U2 en de producer Daniel Lanois – leert hij weer nieuwe wegen in te slaan. Wegen die leiden naar een andere stijl: misschien met minder succes maar wel met nieuwe energie.

^ Terug naar boven

Boekinformatie

ERK Niveau:
C1

Schrijver:
Bob Dylan

Jaar van uitgave:
2004

Aantal pagina's:
293

Tijd waarin het verhaal zich afspeelt:
1940-1990

Plaats van handeling:
USA, New York (New York City, Woodstock), Minnesota (Minneapolis, Hibbing), Tennessee (Nashville)

Bijzonderheden:
Een autobiografie in 5 hoofdstukken (perioden):
1. ‘Markin’ up the Score’ (1960s)
2. ‘The Lost Land’ (1960s)
3. ‘New Morning’ (1970s)
4. ‘Oh Mercy’ (1980s)
5. ‘River of Ice’ (1940-1950s)

^ Terug naar boven


Het boek - onderwerp

IS HET BOEK VOOR JOU INTERESSANT?

De autobiografie ‘Chronicles: Volume One’ geeft een heel persoonlijke inkijk in het leven van de artiest Bob Dylan: zonder enige twijfel de belangrijkste singer-songwriter van de twintigste eeuw. Hij heeft een keuze gemaakt uit een aantal jaren van zijn leven en hij vertelt zijn (artistieke) levensverhaal zeker niet chronologisch. Dylan is open en eerlijk en vaak confronterend, zowel voor zichzelf als voor anderen.
Als je meer wilt weten over deze charismatische en mysterieuze songwriter dan moet je dit boek absoluut lezen.

WAT MOET JE WETEN?

Voor het waarderen van ‘Chronicles: Volume One’ is het zinvol je voor te bereiden op de tijd en de muziek die Dylan beschrijft in zijn boek. Niet alleen zijn eigen albums en songs uit die tijd (1960-1962, 1970 en 1989), maar ook tijdgenoten en voorlopers zijn belangrijk voor hem: de jazz en de folk van vóór 1960, de pop en rock van na 1960.
De albums die je het beste kunt beluisteren bij het lezen van dit boek (omdat ze deze perioden uit zijn carrière beschrijven):
• ‘Bob Dylan’ (1962)
• ‘New Morning’ (1970)
• ‘Oh Mercy’ (1989)


Het boek - Moeilijkheid

DE TAAL

De woorden en de zinnen in ‘Chronicles: Volume One’ zijn niet echt moeilijk. Dylan schrijft over muziek, maar hij wordt nergens echt specialistisch en hij vertelt heel anekdotisch. Zijn alinea’s zijn soms lang, maar er zijn regelmatig witregels.

DE TAAL EN HET VERHAAL

Qua taal is ‘Chronicles: Volume One’ niet een erg moeilijk boek om te lezen. Dat is het qua vertelling ook niet. Hoewel de jonge lezer de meeste kennissen en vrienden en tijdgenoten van Dylan niet zal kennen, is dat geen bezwaar: Dylan is een meesterverteller, die niet alleen maar compacte en verhalende liederen kan schrijven, maar die ook helder proza schrijft. Hij is eerlijk over zijn leven – over de perioden die hij beschrijft – en over de mensen die hij ontmoet.
Op basis van deze eigenschappen is ‘Chronicles: Volume One’ een boek met een literair niveau C 5a en een taal-(ERK-)niveau C1.


Schrijfstijl:

De autobiografie ‘Chronicles: Volume One’ is heel boeiend geschreven. Het verhaal vertelt het leven van Dylan niet chronologisch en zeker niet volledig, maar het geeft een mooi beeld uit een aantal jaren van de beroemde bard.


Het boek - het verhaal

Actie:

De autobiografie ‘Chronicles: Volume One’ kent niet echt veel actie. Maar het leven van Dylan is wel een opwindend leven geweest: hij vocht om een plaatsje in de muziek te veroveren en hij musiceerde met de grootste artiesten van zijn tijd.

Tijd:

‘Chronicles: Volume One’ besteedt een paar alinea’s aan de beginjaren van de artiest (de jaren veertig van de twintigste eeuw). Maar de meeste aandacht is voor de vroege jaren zestig, het jaar 1970 en het jaar 1989.
Het verhaal wordt niet chronologisch verteld.

Plaats:

De plaatsen waar Dylan in ‘Chronicles: Volume One’ over schrijft, zijn (vooral) New York City, Woodstock (in de staat New York), Los Angeles (Californië), Minneapolis en Hibbing (Minnesota) en Nashville (Tennessee).

SONY DSC

Verhaallijn:

Er is één belangrijke verhaallijn in ‘Chronicles: Volume One’: hoe ontwikkelt de artiest Bob Dylan zich in de loop van de jaren?

Verteller:

De autobiografie ‘Chronicles: Volume One’ heeft (uiteraard) een ik-verteller, wat soms zorgt voor een onbetrouwbaar perspectief. Maar deze verteller is vaak zeer open en oprecht: zowel over zijn vrienden en vriendinnen als over zichzelf.


Het boek - de karakters

Hoofdkarakters:

Het hoofdkarakter in ‘Chronicles: Volume One’ is:
• Bob Dylan (het pseudoniem van Robert Zimmerman): een Amerikaanse singer-songwriter van Joods-Russische ouders. Hij nam zeer eerste songs op in de vroege jaren zestig van de twintigste eeuw en hij groeide uit tot de grootste liedjessmid van de twintigste-eeuwse popmuziek.

Bijfiguren:

De belangrijkste bijfiguren inChronicles: Volume One zijn:
• Vrienden van Dylan zoals: Ray Gooch en Chloe Kiel (mensen bij wie Dylan langere tijd logeert);
• Bevriende musici, zoals: Dave Van Ronk, Freddy Neil, Woody Guthrie, Arlo Guthrie, Richie Havens, Johnny Cash, Al Kooper, Robbie Robertson, Tom Petty, Bono, Daniel Lanois.


Het boek - verder

Film:

De autobiografie ‘Chronicles: Volume One’ is niet verfilmd.

Overig:

De autobiografie ‘Chronicles: Volume One’ wordt volgens Dylan gevolgd door een deel II en een deel III. Maar tot nu toe is dit het enige deel van de autobiografie gebleven.


^ Terug naar boven


Auteur en Werken

Informatie over Bob Dylan.


^ Terug naar boven

Meer

Leessuggesties:

Als je dit een mooi boek vond, zou je ook kunnen lezen:
• On the Road van Jack Kerouac
• ‘Bound for Glory’ van Woody Guthrie
• ‘Waging Heavy Peace’ van Neil Young


Citaat:
Then, sometime later, unexpectedly, I’d seen some poems by Dylan Thomas. Dylan and Allyn [Robert Zimmerman’s second name] sounded similar. Robert Dylan. Robert Allyn. I couldn’t decide – the letter D came on stronger. But Robert Dylan didn’t look or sound as good as Robert Allyn. People had always either called me Robert or Bobby, but Bobby Dylan sounded too skittish to me, and besides, there already was a Bobby Darrin, a Bobby Vee, a Bobby Rydell, a Bobby Neely and a lot of other Bobbys. Bob Dylan looked and sounded better than Bob Allyn. The first time I was asked my name in the Twin Cities, I instinctively and automatically without thinking simply said, ‘Bob Dylan’. (pp.78-79)

Vragen over het boek:

Leg uit wat de titels van de hoofdstukken betekenen:
1. ‘Markin’ up the Score’
2. ‘The Lost Land’
3. ‘New Morning’
4. ‘River of Ice’



^ Terug naar boven